Zdjęcie gipsu.

Po długich 6 tygodniach w gipsie i wybraniu ponad 40 zastrzyków zapobiegających nadmiernej krzepliwości krwi przyszedł w końcu ten długo wyczekiwany moment.

Lekarz podjął decyzję, że gips zdejmiemy i zobaczymy na zdjęciu RTG czy kości dobrze się zrastają.
Samo zdjęcie gipsu trwało kolo 5 minut. Pielęgniarka z pomocą maszynki do cięcia gipsu nacięła go wzdłuż całej nogi w dwóch miejscach a następnie za pomocą szczypiec rozchyliła gips. Watę w szczelinach przecięła następnie nożyczkami i w końcu noga była wolna :) Chociaż cała pomarańczowa (to jakiś środek używany do odkażania przy zabiegach nie znam się na tym ale pewnie zapobiega przed zakażeniami) i pomarszczona sypiąca się skórka na całej powierzchni.

Pielęgniarka przezornie uprzedziła mnie żeby nogi starać się na razie nie zginać bo po pierwsze nie wiadomo czy nie wróci do gipsu za chwilę, a po drugie będzie z pewnością bolało po tak długim czasie bezruchu.
Udałam się więc na zdjęcie RTG w dalszym ciągu o dwóch kulach nie stąpając na chorej nodze, ciesząc się, że noga jest "dziwnie lekka".

Po powrocie z RTG okazało się na szczęście, że noga zaczęła się prawidłowo zrastać (cały proces trwa podobno kilka miesięcy a nawet rok) i mogłam wrócić do domu bez gipsu. Mogłam też usiąść z częściowo zgiętą w kolanie nogą. Lekarz obejrzał stopę i prosił o próbę przyciągnięcia palców do siebie a następnie od siebie. Po takim długim okresie bezczynności nie było to wcale łatwe. Wróciłam więc do domu z zaleceniem ćwiczenia samodzielnie w domu zgięcia w krótkich seriach po 10 razy, co 1-2h i z 5-tygodniowym chorobowym. Poruszać w dalszym ciągu miałam się o 2 kulach, stopniowo w niewielkim stopniu obciążając lewą nogę. Kontrolę wyznaczono po 3 tygodniach.

Co robić z nadmiarem czasu przy trudnościach z poruszaniem?

W dzisiejszym zabieganym świecie trudno czasem zauważyć jaki jest dzień tygodnia, wszystkie dni są podobne do siebie, dom - praca, praca - dom itd. Po złamaniu nogi zdałam sobie na powrót sprawę, że tydzień składa się z poszczególnych dni, dni z godzin a godziny z minut ;)

Coś z tym czasem trzeba robić żeby nie zwariować, chociaż pewne ograniczenia są.
Ja jestem młodą osobą, która nie ma na głowie całego gospodarstwa domowego i dzieci. Na codzień większość czasu spędzam więc poza domem, dojazd do pracy i praca stanowią większość tego czasu, po powrocie do domu jestem zmęczona i muszę się wyspać, żeby następnego dnia wstać rano. Tym bardziej trudno było mi się pogodzić z "unieruchomieniem".

Moje propozycje na długie tygodnie w gipsie to:
- nadrobienie zaległości czytelniczych (przez 10 tygodni przeczytałam kilkanaście książek) i filmowych
- samodzielna nauka języków obcych z pomocą materiałów dostępnych w Internecie (w moim przypadku był to język angielski i niemiecki, które na codzień wykorzystuję w pracy)
- układanie puzzli (ułożenie 2000 elementów zajęło mi 2 tygodnie, powstał fantastyczny obrazek, który wisi obecnie w antyramie na ścianie)
- mimo wszystko spacery, chociażby krótkie, na ile siła rąk pozwoli (chwili na świeżym powietrzu nic nie zastąpi). Na zakupy warto wybrać się z plecakiem bo nie zajmuje rąk i nie przeszkadza w poruszaniu się o kulach.
- generalne porządki oczywiście tam gdzie jesteśmy w stanie dosięgnąć bez drabiny i krzesła (tempo może zbyt szybkie nie jest ale przecież nigdzie się nie spieszymy prawda?)
- prasować też można (dla chcącego nic trudnego)
- pieczenie babeczek, ciasteczek, ciast co kto lubi (zajmuje czas a efekt jest pyszny)
- odpoczywanie - w końcu trochę lenistwa jest jak najbardziej usprawiedliwione ;)

Ponoć człowiek inteligentny nigdy się nie nudzi...a przecież wszyscy jesteśmy inteligentni więc do dzieła :)
W gipsie można robić wszystko, co tylko można w gipsie robić.

Jak wytrzymać z gipsem?

Łatwo nie było...ale od początku

Przede wszystkim gips jest dosyć ciężki i do tego ciężaru na początku trudno się przyzwyczaić.
Zdecydowanie brakuje kolana i możliwości zgięcia nogi.
W związku z tym, że chodzimy o kulach brakuje również wolnej ręki.

Kiedy noga  gipsie pozostaje ułożona na płasko przez dłuższy czas lub gdy na przykład przebywamy długo w pozycji pionowej bywa, że noga puchnie. Jest to zapewne związane z utrudnionym procesem krążenia krwi.  

Absolutnie nie należy zapominać lub rezygnować z przyjmowania zastrzyków przeciwzakrzepowych! Nie jest to sprawa przyjemna ale po kilku próbach ich samodzielne wykonanie nie sprawia żadnych problemów, a trzeba pamiętać, że mogą one uchronić nawet przed śmiercią!!!

Pomaga uniesienie nogi i ułożenie jej np. na poduszce. Zauważyłam, że gdy spałam z nogą ułożoną na poduszce ("jaśku") rano nie była tak bardzo opuchnięta. Podobnie siedząc dobrze jest oprzeć nogę np. na stołku z poduszką.

Jeśli chodzi o pozycję wygodną do spania najprościej jest leżeć na plecach, chociaż ja osobiście nie lubię w ten sposób spać. Można oczywiście spać na boku tylko trzeba się przyzwyczaić. W moim przypadku np. śpiąc na lewym boku opierałam prawą zgiętą nogę na lewej w gipsie. Na boku prawym lewa noga pozostawała odchylona do tyłu. Kłopotliwe jest obracanie z boku na bok ale można usiąść i wtedy łatwiej zmienić stronę.

Co do dominującego powszechnie przekonania, że noga pod gipsem swędzi. Akurat w moim przypadku nie potwierdzam. Być może szczęściem w nieszczęściu była zima więc temperatura znośniejsza.

Jeśli chodzi o ubiór polecam spodnie dresowe, luźne i wygodne, które swobodnie można założyć na gips oraz luźne, za duże skarpety :)

Po dłuższym czasie w gipsie noga w niektórych miejscach może boleć od ucisku spowodowanego gipsem. Natomiast generalnie przestrzeni w gipsie po dłuższym czasie mamy więcej gdyż unieruchomiona noga nie pracuje, przez co mięśnie się osłabiają i noga trochę chudnie.

Sztuka kąpieli :)

Rzecz podstawowa tradycyjnego gipsu zamoczyć nie można.

Z nogą w gipsie trudno korzystać z wanny, czy też brodzika samodzielnie. Istnieją specjalne osłony na gips chroniące przed zamoczeniem, ja osobiście z nich jednak nie korzystałam.

Nie stanowi problemu umycie włosów, gdyż można to swobodnie wykonać w pozycji stojącej (opierając się na 1 nodze) samemu, pochylając się nad wanną, brodzikiem. Do umycia reszty ciała znakomicie sprawdzi się spora miska. Dla mnie był to najwygodniejszy i najbezpieczniejszy sposób kąpieli samodzielnej. Choć oczywiście nie tak przyjemny jak pełna kąpiel pod prysznicem lub w wannie pełnej wody.

Gojenie szwów

Po operacji oczywiście rana została zaszyta. Żeby była możliwość obserwacji procesu jej gojenia, a także możliwość zdjęcia szwów lekarze wycinają w gipsie specjalne okienko :) Gips jest tak nacięty, że można ten fragment odchylić i odsłonić dojście do rany. Możliwa jest więc dezynfekcja rany i zmiana opatrunku.

Może się zdarzyć, tak jak w moim przypadku, że gips będzie zbyt ciasny. Noga będzie wtedy delikatnie drętwieć, palce mogą sinieć lub wyczuwalne są tzw. "mrówki". Na to też jest sposób. Gips można poluzować. Lekarz, jeśli uzna za konieczne może naciąć gips na całej długości i delikatnie go rozchylić, a następnie zagipsować poszerzony opatrunek nową warstwą gipsu.

Chodzenie o kulach

Tak więc przez następnych 6 tygodni miałam poruszać się o kulach, co wcale nie jest taką prostą sprawą.
Miałam do dyspozycji kule łokciowe, które wymagają większej siły rąk niż te pachowe.

Sam mechanizm przemieszczania nie jest zbyt skomplikowany i przypomina troszkę skoki kangura :)
Kolejność jest następująca:

1. Najpierw przesuwamy do przodu 2 kule ustawiając je przed sobą obie w jednej linii
2. Następnie wykonujemy podskok na zdrowej nodze (chora noga uniesiona) i przemieszczamy się w przód.

O czym warto pamiętać: powierzchnia, na której stawiamy kule powinna być sucha, szczególnie uważać trzeba na śliskich nawierzchniach bo kule tracą przyczepność np. kafelki, panele itp., a także na nawierzchni pochyłej. Nie powinno się również stawiać jednej kuli wyżej, a drugiej niżej.

Do chodzenia w taki sposób szybko na szczęście można się przyzwyczaić. Jedynym utrudnieniem na samym początku są jednak bolące dłonie.

Oczywiście o kulach można również pokonać schody. Jednak tutaj obowiązuje kilka zasad bezpieczeństwa.

Dobrze jeżeli może nas ktoś asekurować. Osoba taka powinna iść zawsze przed nami, przodem do nas.

WCHODZENIE

1. Stajemy przodem do schodów, kule dosuwamy możliwie blisko do pierwszego stopnia
2. Opierając się na kulach wskakujemy zdrową nogą na wyższy stopień (noga chora pozostaje w powietrzu odgięta w tył)
3. Kule wędrują na następny stopień schodów itd.

SCHODZENIE

1. Stajemy na krawędzi schodów, kule opuszczamy na niższy stopień
2. Chorą nogę spuszczamy nad niższy stopień, utrzymując ją w powietrzu, uginamy lekko zdrową nogę w kolanie
3. Zeskakujemy zdrową nogą na niższy stopień itd.

Zdecydowanie łatwiej schodzić, gdyż jak mawiała pani pielęgniarka: "W dół pomaga matka grawitacja, w górę przeszkadza ojciec ciężar"

W zapamiętaniu kolejności pomaga natomiast sformułowanie: "Zdrowa pierwsza do nieba, chora pierwsza do piekła"

Uważać trzeba również zmieniając kierunek poruszania, a więc w czasie obrotów. Nie wolno krzyżować kul ze sobą.

A jednak konieczna operacja :(

Ze zdjęcia rtg wynikało, że nogę trzeba poskładać operacyjnie :( Na taką informację przygotowana nie byłam. A dalszym biegiem wypadków dosyć zaskoczona.

Akcja nabrała tempa, badania krwi, kroplówka i oczekiwanie na zabieg.
Ponieważ znieczulenie podpajęczynówkowe nie zadziałało konieczne było pełne uśpienie,
Wada - więcej możliwych skutków ubocznych, większe obciążenie dla organizmu.
Zaleta - nie pamiętam nic z przebiegu całej operacji począwszy od nałożenia maseczki z tlenem, aż do miłej pobudki po wszystkim :)

Operacja trwała ok. 2h, a kości połączono płytką i 4 śrubami mikrokorowymi. Efekt - 9 szwów i blizna na ok. 8 cm. Gips udowy na 6 tygodni.

Dokładny opis złamania to: "złamanie kostki bocznej podudzia lewego z tylnym zwichnięciem stopy i złamaniem krawędzi tylnej piszczeli."

Pierwszą dobę po operacji spędziłam na łóżku. Z wyraźnym przykazaniem aby nie wstawać w ogóle dopóki gips nie wyschnie i sączki nie zostaną zdjęte. Była więc królewska niedziela z jedzeniem i niestety łazienką w łóżku.

Fantastyczne było natomiast to, że od momentu zakończenia operacji nie bolało :)